காற்றில் மிதக்கும் நீலம் – சக்திஜோதி

வாழை குமார;

ஆகையால் குமாரன் உங்களை விடுதலையாக்கினால் மெய்யாகவே மெய்யாகவே விடுதலையாவீர;கள்… என்று யோவான்: எட்டு: முப்பத்தாறாவது வசனத்தில் வரும். ஆம்… நாம் வன்மத்திடமிருந்தும் துரோகத்திடமிருந்தும் சிறைபட்டு உழன்ற போது. அதிலிருந்து விடுதலை பெற குமாரனை சிருஷ்டித்தோம். அந்தக் குமாரனும் தன்னை சிருஷ்டித்த எல்லோரையும் கண்டுணர;ந்தான். ஆனாலும் அக்குமாரனிடம் அன்பைப் பெறுபவர;கள் மட்டுமே விடுதலை பெறமுடியும் என்றார;கள். சந்தேகம் ஏதுமில்லை மெய்யாகவே மெய்யாகவே விடுதலை பெறமுடியும் என்றார;கள்.

அப்படியானால் அவரின் அன்பைப் பெறுவது என்பது அத்தனை எளிதான விஷயமா? அத்தனைக் கடினமானது துhய்மையினால் ஆன கவிதைகளைப் படைப்பது. அதைத் தொடர;ந்து தன் கவிதைகளில் படைத்து வரும் சக்திஜோதி. பேரன்பை நோக்கி விரைந்து செல்கிறார;. அவரின் கவிதைகளை பின் தொடர;வதன் மூலம் நெல்லுக்குப் பாயும் நீராய் புல்லுக்குக் கிடைக்கும் அந்தக் குமாரனின் அன்பு நமக்குக் கிடைப்பதும் நியாயமானதுதானே!

நீ விலகிச் செல்கிறாய்
என் சொல்லையோ
அல்லது
என்னையோ எடுத்துக் கொண்டு
உன் நிழலை என் நிலத்தில் விட்டுவிட்டு…

என்று தன் காதலனின் இருப்பை விரும்பும் பொருட்டு, அவர; வடிக்கும் வரிகளோ, பிரிவின் குறியீடான மாட்டுச் செவ்வந்திப் பு+க்களோடு கோழிக்கொண்டைப் பு+வை சேர;த்துக் கட்டும் கதம்பம். அந்தப் பிரிவு எவ்வளவு வலியைத் தந்த போதிலும் அதை..
ஒரு முற்றம்
தன்னை நிலவொளியில்
நிரப்பிக் கொள்ளவே விரும்புகிறது
என்கிறார;. என்ற போதும் காதலன் தொடர;ந்து பிரிவின் வலியைத் தந்து கொண்டேயிருக்க,

உனக்கு
என் நினைவு இருக்காதென்பதை
நானறிவேன்
போதிலும்
உன் மனது எந்தச் சுடரை அடைய விரும்பியதோ
அதை அணையாமல் பார;த்துக் கொண்டிருக்கிறேன்..

என தனக்குத் தானே ஆறுதல் கொள்ளும் அவள் இந்தச் சுடர; அணைவதற்கு முன்பே தன் காதலன் எப்படியும் வந்துவிடுவான் என்ற நம்பிக்கையுடன், இப்படிச் சொல்கிறாள்.

என் மூச்சுக் காற்றால்
விளக்கின் சுடரை எரியச் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்
காதலின் பொருட்டு..

இவ்வாறு தனக்கேயுரிய மொழியில் காதல் சார;ந்த காட்சிகளை மிக எளிதாக பதியமிடும் அவர;, அதில் பற்றிக் கொண்டு உருவாகும் பல்வேறு காட்சிகளை கண்டும் காணாதது போல் கடந்துவிடுவதுதான் அவரை அடையாளப்படுத்திக் கொள்ளும் இடமாக இருக்கிறது.

பெண்ணாக பிறப்பது பற்றிய உயர;வான பதிவுகளை முந்தைய தொகுப்பிலிருந்தே செய்து வரும் சக்திஜோதி, பல முற்போக்கு பெண் கவிஞர;கள் போன்று, சில கவிதைகளில் ஓர; உச்சபட்ச வெறுப்பின் பாற்பட்டு ஆணாய் பிறந்திருக்கலாம் என்று பதிவு செய்து, அதைத் தாண்டியும் ஓர; ஆண் பற்றிய புரிதலை இப்படிச் செய்துவிட முடியுமா என்று வியப்பு மேலிடுற அளவிற்கு பல கவிதைகளைப் படைத்திருக்கிறார;..

ஒரு பெண்ணை
வானிலிருந்து தரையிறக்குவதுதானே
உனது விருப்பம்
என்ற போதிலும்
உனக்கான சிறகசைப்பு
அதுவென நீ அறிவாய்..

ஒரு ஆண் எவ்வளவு மோசமானவன் என்பதை அவன் மனைவியிடம் காட்டிவிடுகிறான் என்பதைப் போல, ஆணாதிக்கம் பற்றிய புரிதலாக பல பெண்களுக்கு இருக்கக்கூடிய பொதுவான பார;வையிலிருந்து விலகி, ஆணுக்கான எதார;த்தம் அது என்று சொல்லும் சக்திஜோதியின் புரிதல் சரிதானா? என்று பல பெண் கவிஞர;கள் சண்டைக்கு வரக்கூடும். ஆனாலும் அவர; பல கவிதைகளில் பேசுகிற, இருபாலுக்கான பகிர;தல்; என்பது பொது என்று வாதிடும் குணம் உன்னதமானது. அதை விவாதிக்க ஒரு பெரும் சூழலை உருவாக்கித் தரும் அவரின் கவிதைகளும் கவனிக்கத்தக்கது.

அம்மாவின் சமையல் சுவையாய்
அவனைப் பிடித்திருந்தது
அவனைப் பிடிக்கும் என்பது நான் அறியாத சுவை
என்பது அம்மா அறியாதது
அவள் அறிந்ததும் நான் அறியாததுதான்
(அறியப்படாத சுவை)

நான்
ஆடைகளால் மட்டும்
சூழப்பட்டவள் அல்ல
கடந்து செல்கிறேன்
ஆயிரம் ஆயிரம் கனவுகளை
என் மீது காண்பவர;கள் பற்றிய
கனவுகளோடும்
ஆச்சர;யங்களோடும்
மேலும் கொஞ்சம் புதிர;களோடும்…

இந்த இரு கவிதைகள் பேசும் எல்லைகளை உற்று நோக்கினால் விரியும் பார;வைகள் ஏராளம். ஓன்றின் மீது ஒன்றாய் அடுக்கடுக்காய் வைத்து விழும் வரைக்கும் பேச வைக்கும் இவ்வரிகள் சொல்லும் சேதிகள் எத்தனையோ? ஒரு நடிகையை மேயும் கண்களைக் காட்டிலும் இவர; பதிவு செய்யும் கண்கள் சற்று கூர;மையானவை.

மகளின் ரகசியங்களை மகளுக்குத் தெரியாமல் அணுஅணுவாய் அறிந்து வைத்திருக்கும் அம்மா, தன்னால் வெளிபடுத்த முடியாது போன ரகசியங்களை ரகசியங்களாகவே விட்டுவிடுவதும், ஆனால் தற்காலத்திய மகளானவள் தான் கண்டுணர;;ந்த பரவசங்களை, ரகசியங்களை மேலும் மேலும் தேடிச் செல்பவளாகவும், தன்னை உட்கிரகித்து கடந்து செல்பவளாகவும் வெளிப்படுத்திக் கொள்வது சற்று துணிச்சலான காரியம்தான். இதில் ஆச்சர;யம் என்னவெனில் சக்திஜோதியின் எல்லை விரிவடைந்திருக்கிற பரப்பின் வெளியில் பெண்ணின் மென் உணர;வுகள் சுழன்று சுழன்று கவிதைகளில் வெளிக் கிளம்புவதுதான்.

இவ்வாறு எழுதிக் கொண்டிருக்கிற போது கூட, நான் என்ன இத்தொகுப்புக்கு அணிந்துரையா எழுதிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்றுதான் தோன்றியது. வேறு என்ன செய்வது அவரின் கவிதைகளும் அதற்குத் தகுந்த படிதான் இருக்கின்றன. எனக்கு வேறு மாதிரியாக எழுதவும் தெரியவில்லை. இக்கருத்து தவறு என விமர;சித்து எழுதிவிடவும் முடியவில்லை. அத்தனை உருவ அமைதியுடன் செய்நேர;த்தியுடன் பொருந்தி வந்திருக்கின்றன அவரின் கவிதைகள். யுhர; எழுதினாலும் அப்படித்தான் வரும் போல. வேண்டுமானால் அவர; சொல்லைக் கொண்டே இத்தொகுப்பு குறித்தான அறிமுகத்தை முடித்துவிடலாம்.

எந்த புராணத்தைப் பற்றியும்
பேச விரும்பவில்லை
ஒரு சொல் என்பது
ஒருவனை வாழ வைக்குமென்றால்
அந்தச் சொல்லைச் சொல்வேன்…

அந்தச் சொல்தான் எல்லோருக்குமான சொல். அன்பில் திளைக்கும் சொல். அச்சொல்லை தொடர;;ந்து சொல்லும் சக்திஜோதியை, எந்த வன்மத்தையும் துரோகத்தையும் கொண்டு எளிதில் நெருங்கிவிட முடியாது என்பதை இத்தொகுப்பை வாசிக்கும் எவரும் புரிந்து கொள்ளலாம்.

காற்றில் மிதக்கும் நீலம் – சக்திஜோதி
வெளியீடு – உயிர;எழத்து பதிப்பகம் – திருச்சி
விலை – 75.00

அடர்த்தியான  மஞ்சள்  அதிகாலைப் பொழுதில்

அவளுக்குத்  திருமணம்  நடந்தது

.

மஞ்சள் நிறத்திலான  வாழ்த்துக்களோடும்

கனவிலிருந்த   வார்த்தைகளை

கனவிலிருந்த வாழ்க்கையை

கனவு  தந்த  வேதனைகளை அறிய

தன்  உலகத்தின்  நடைப்பாதையில்  நிற்கிறாள்

.

மஞ்சள்  பூக்கள் ஏந்தி  வரவேற்கிறார்கள்

அவளது  இஷ்ட  தேவதைகள்  அவ்வழியில்

.

வெட்கத்தின்  நிழல்

மெல்ல  அசைந்து

இடம் பார்த்து

வெளியேறுகிறது

.

வெட்கத்தின்  சுவையை அறியுமவள்

அதன் நிறம் மஞ்சளென

ருசி  கொள்கிறாள்

ஆதலால்  நோயுருகிறாள்

வெட்கம்  தணியத்  தொடங்குவதன்

காரணமறியுமுன்னே  சூலடைகிறாள்

*………………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

எனக்கு ஒரு போதும் தெரியாது

திசைகள் என்பது பெண் என்று

நிலத்தை பெண் என்பார்கள்

கடலை பெண் என்பார்கள்

மொழியை பெண் என்பார்கள்

நிலத்தையும்கூட பெண் என்பார்கள்

ஆனால்

ஒருபோதும் அறியமுடியாத திசையை

எவ்வாறு சொல்ல முடியும்

பெண் என்று

ஒருவன் சொன்னான்

திசைகளுக்கு இடையே இருக்குமென

நான்

ஒரு பெண்ணாய் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன்

அந்தச் சொற்களை

பெண்ணை அறியாத ஒருவன் சொன்னான்

இடையென்பது பெண்களுக்குத்தானே இருக்குமென்று

திசைகளுக்கு இடையே நிரம்பும் வாசம்

அறிந்தவனாம் அவன்

நான்

ஒருபோதும் அறிந்ததில்லை

என்

வாசனையை அறிந்துகொள்ள முடியாதபடிக்கு

என் நினைவின் நூல்கொண்டு

என் வாசலை தைத்துக் கொண்டிருக்கிறேன்

இனி நான் பெண் அல்ல

மேலும் துயரத்தோடு சொல்கிறேன்

நான் தாயும் அல்ல.

…………………………………………………………………………சக்தி ஜோதி

.

.

என் நினைவுகளோடு

இருக்கும்

நீ

என்னுள்  கரைகின்றாய்

 .

காத்திருக்கின்றாய்

 .

அருவியின்  ஓசையாய்

மனம்

அதிர்வது

புரிகிறது  எனக்கு

 .

அது

என் மீதும்

படரத்தான்  செய்கிறது

 .

உன் நினைவில்

வெம்மையில்

உருகுவது  அறியாமல்

 .

நான்

நதியில்

கரைவதைப்  பார்க்கின்றாய்

 .

தூரதேசத்துப்  பறவையாய்  ஆனாலும்

கடலை

விழுங்கி

உனையடைவேன்

 .

ஒரே

ஒரு  சனத்தில்

………………………………………………………………………………………...சக்தி ஜோதி

.

.

மலை முகட்டிலிருந்து

வழியும்

நீர்  வீழ்ச்சியாய்

 .

ப்ரியங்களைப் பொழிகிறாய்

 .

இலக்கின்றிப் பயணிக்கும்

காற்றைப்  போல

.

உன் அன்பு

பள்ளத்தாக்கை  அடைகையில்

 .

கால்களும் கைகளும்

செய்வதறியாது  திகைக்க

 .

முத்தங்கள்

ஊற்றெடுக்கும் நிலத்தில்

 .

கடலெனப் பெருகிய

காதல்

உன்னை மீட்கிறது .

……………………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி 

.

.

உன்னிடம்

பகிர்ந்து   கொள்வதெற்கென

மேகத்தை ஏந்திக்  கொண்டிருக்கின்றேன்

 .

உன்  நினைவின்  போக்கில்

நகரும்  அதைக் கட்டுப் படுத்த  இயலாது

இம்முறையும்   தவிக்கின்றேன்

 .

நீர்த்துளிகளைச்    சுமந்திருக்கும்

இந்த  மேகத்திற்கு

கருணையென்பதே இல்லை

 .

என்னை  எரித்துக்  கொண்டிருக்கும்

உன் மீதான

நினைவை

அணைக்காது  நகைக்கின்றது

 .

மின்னலை  உதிர்க்கும்

உனது  உரசல்களை

எனதுடல்  தாங்காதெனினும்

 .

பாலைவனத்தில்

உயிர்த்திருக்க  மழை வேண்டித்

தவமிருக்கும்  மலர்ச்செடியென

 .

காத்திருக்கின்றது

அத்தருணத்திற்காக.

………………………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி 

.

.

ஆற்றின்  கரைகளுக்கு

இடையில்

இருக்கின்றேன்

 .

வெள்ளம்  என் மீது

புரண்டோடுகின்றது

 .

தொண்டை  வறண்டு

தாகத்தில்  தவிக்கின்றேன்

 .

கால்கள்

நீரில்  மிதக்கின்றன

 .

ஆற்றின்  போக்கை

எதிர்க்க

இயலாமல்

மீனாய்  மாறுகின்றேன்

 .

தப்பிக்க  இயலாது

இனி

நானும்

 .

என்னிடம்  இருந்து

நீரும் .

…………………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி 

.

.

நிலாவென

நான்

ஒளிர்வதாகக்  கூறுகிறாய்

சூரியனாய்  இருந்து  கொண்டு

 .

என்

நினைவின்   அடுக்குகளில்

எத்தனையோ  கதைகள்

பொதிந்துள்ளன 

நிலா இரவுகள்

அன்று  இருந்தது  போல்

இல்லை

 .

பால்யம்

கடந்த  இந்த  இரவுகளில்

.

பாட்டிகளின்

மரபில்

வந்து போன  இளவரசனாய்

 .

ஏழு  குதிரைகளில்

நீ

வருகையில்

 .

சூர்யகாந்தியாய்

மலர்கிறேன்

 .

நிலா ஒளிரும்  பொழுதிலும் .

…………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி 

மாலை நேரத்தில்

கோபுரத்திற்கு  திரும்பிக்  கொண்டிருந்தன  புறாக்கள்

 .

மழைத்துளிகளில்

மலையினருகே வானவில்லில்

சற்று  பிறகு வரும் நிலவொளியில்

மற்றும்

நட்சத்திரங்களில்

உன் ஞாபகங்களை   மீட்க  முயல்கிறேன்

 .

இரவில்

ஒளிரும்  நட்சத்திரங்கள்

என்

வார்த்தைகளை மட்டுமே

உன்னிடம்  சேர்க்க  மினுங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன

 .

என்னிடம்  பேசாமலிருப்பவன் நீ

அல்லது

என்னிடம்  பேசமுடியாமலிருப்பவன்

 .

முடிந்த  இசையின்  மௌனம்

காதலைச்  சொல்கிறது

 .

புறாக்களின்  கூடடையும்  சப்தம்

சொல்லத்  தூண்டுகிறது

பிரிவின் வேதனையை .

…………………………………………………………………………………………...சக்தி ஜோதி

.

.

ஆதி நாள் துவங்கி
அந்த நிலம் வெப்பத்தினால்
கனன்று கொண்டிருந்தது
.
வெண்மையால் தும்பைப் பூக்கள்
மஞ்சளாய் ஆவாரம் பூக்கள்
.
காட்டுச் சுண்டைகாயின்
மகரந்தம் மினுங்கும் பூக்கள்
என செழித்திருந்த
அந்த தரிசு நிலம் எங்கும்
துளசியின் வாசம் பரவியிருக்க
.
ஏர் பிடித்து உழப்படாமலும்
பண்படுத்தி விவசாயம் செய்யப்படாமலும்
தனித்திருந்தது
.
நிழல் தரும் மரங்களற்று விரிந்திருந்த
அந்த நிலம்
அந்த வெப்பம்
அவனை நினைவூட்டியபடியிருக்க
.
பெயர் தெரியாத அந்தக் காட்டுப் பூ
சூரியனிடம் தனக்கான நீலநிறத்தைப் பெற்று
தன் இதழ்களை
அகல விரிக்கத் துவங்கியது.

………………………………………………………………………………...சக்தி ஜோதி

சிறகுகளின் அசைவில் உருவாகும் ஒளியால்
என்னை அழைக்கிறாய்
.
உனக்கான சிறகசைப்பு அது
என்பது நீ அறிந்ததே
.
உயிர் கசிந்து
பேரார்வத்துடன் விண்ணில் பறக்கும் தருணம்
விருட்சங்களில் பூக்கள் மலர்கிறதை
நீ அறிந்து தானிருப்பாயா
இல்லையேல்
நான் ஒரு பறவை என்பதையாவது
.
என் சிறகுகளின் அசைப்பில் உருவாகும் ஒளியால்
நீ
திரும்பத் திரும்ப அழைக்கிறாய்
.
பூக்கள்
மரங்கள்
இலைகள்
வான் வெளி எங்கும்
அவ்வொளியை ஒளிரச் செய்கிறேன்
.
ஒரு பக்க இறகு காதலையும்
மறுபக்க இறகு தூய்மையான நேசத்தையும்
சிறகடித்து விரிக்கிறது

 .

ஒரு பெண்ணை
வானிலிருந்து தரையிறக்குவதுதானே
உனது விருப்பம்
என்றபோதிலும்
உனக்கான
சிறகசைப்பு அதுவென நீயறிவாய்.

……………………………………………………………………………சக்தி ஜோதி

கேள்விகளுக்கான

பதில்

ஒன்றுமில்லையென

ஒலித்துச்

சிதறுகின்றன  எப்பொழுதும்

 .

அது

மன  வெளியின்

அழுத்தங்களற்று

மிதந்து  நகர்கின்றது

 .

அன்பு

நட்பு

காதல்

காமம்

அனைத்தும்  ஒற்றைச்  சொல்லில்

வெளிப்பட இயலாது

மௌனத்தில்

உறைந்து  கிடக்கின்றது .

……………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

.

.

அந்த

மழைக்கால

கரிய இரவில்

 .

மின்னல்

சிமிட்டிய  கணத்தில்

என்

கண்களில் வந்தமர்ந்தாய்

 .

உன்னால்

சிவந்தன  கண்கள்

என்பதறியாத

என் தாய்

செய்யும்

மருத்துவம்  கண்டு நகைக்காது

 .

உன்னால்

வாடிக் கொண்டிருக்கும்

என்னருகில்  வந்தால்

 .

உன்

மார்பில் முகம் புதைத்து

கைகளில்  கட்டுண்டு

 .

தீர்த்துக் கொள்ளப் போவது

என்

நோயை  மட்டும்  அல்ல.

……………………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி

.

,

அன்பின்  சமுத்திரமென

நான்  நினைத்தது

துளி  நீரென

மாறிவிட்டது

 .

வெறுப்பின்  மேகங்கள்

குளிர்ந்து

அன்பின்  திவலைகள்

என்னை

நனைக்கும்  போது

 .

ஆச்சர்யத்தின்  படகில்  தத்தளித்தபடி

ஒரு துளியும்  சிதறி  விடாமல்

சேகரிக்கின்றேன்

கடலை  நினைத்தபடி

 .

கடலாய்  மாறி

அலையாய்  அலைகையில்

துளி  நீராய்

என்

கண்களில் துளிர்க்கிறது

உன் காதல் .

………………………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி

.

ஒரு முல்லை மொட்டுப் போல

அவளிருக்கிறாள்

அவள் கருப்பு முல்லை

கருப்பு முல்லை எப்பொழுது மலருமென்று

நீங்கள் கவனித்துக் கொண்டிருப்பதுபோலவே

நான் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்

ஒரு மொட்டு பூக்கும் முன் சிரிக்குமா

சிரிக்கும்போது கன்னக்குழி விழுமா

மேலும் அந்த மொட்டிற்கு கண்கள் இருக்குமா

 .

அந்தக் கண்களும் கருப்பாகவே இருக்க

எவ்வாறு ஒரு மொட்டு மலருவதற்கு முன் இத்தனை

மணம் வீசுகிறது

மொட்டின் இமைகள்

ஏன் இவ்வளவு தாமதமாக விரிகிறது

. 

இந்த மொட்டிற்கு உடலுண்டா

 .

ஒன்றும் அறியாமலேயே

அந்த மொட்டு மலரக் காத்திருக்கிறது

எதிர்வரும் ஒரு பௌர்ணமி இரவில்

அவள் தாய் மலர்ந்ததுபோல

அந்த மொட்டின் இதழ்கள் விரிய

அதன் கண்களிலிருந்து ஒளி சிதறும்

 .

அத்தனை மென்மையாக

 .

அத்தனை மென்மையாக

 .

ஒரு மொட்டிற்கு என்ன பெயர் வைப்பது என்பது

அதன் இதழ்களுக்கும்

மேலும் அதன் மணத்திற்கும்

ஒரு பிரச்சினையும் இல்லை

 .

காலம் காலமாய் கடந்து நிற்பது

ஒரு மொட்டு மலர்வதென்றால்

அதன் மணத்தால் உலகம் நிறைவதென்றால்

அது காவியம் என்றால்

 .

அந்த மொட்டின் பெயர் காவியா.

………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

..

அனுமதிக்கப்படுவதும்

மறுதலிப்பதும்

அனைத்துச்  சந்திப்புகளிலும்

நிகழ்ந்தேறி   விடுகின்றது

நிகழ்த்தப்படாத  சந்திப்புகளில்

ஏற்படுகின்ற

நினைவின்  அத்துமீறல்

 .

காற்றாய்

வரைமுறைக்குட்படாதிருப்பினும்

வழக்கமான

வார்த்தை விளையாடலின்

அவசியங்களற்று  அமைந்து   விடுகின்றது

எதிர்பாராமல்

அமைந்து விடுகின்ற

சந்திப்புகள்

சொற்களைத் தேடும்  இடைவெளியில்

உறைந்து  விடுகிறது

அக்கணம் .

…………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி 

.

நமதன்பின்

தழுவல்களை

எண்ணத் துவங்குகிறேன்

.

அவை

முடிவற்ற  எண்களால்

நிறைந்து  வழிகிறது

.

முதல் முத்தமென நீளும்

நம்  காதல்

முடிவற்ற  எண்களைக் கண்டு

மருள்கிறது

.

இடப்படாத  முத்தங்களால்

உயிர்த்திருக்கிறது

இந்த உடல்

. 

எண்ணிக்கையில்

அடங்காக் கனவுகளோடு

…………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி 

முற்றம் இல்லாத வீட்டில் ஒருபோதும்
நிலவின் வரவு நிகழ்வதேயில்லை
.
முற்றத்தைத் தேடிச் செல்கிறேன்
வீதிதோறும் அலைகிறேன்
.
சின்ன ஜன்னலின் இடையே
வான்வெளியில் ஒளிரும் நிலவை
எனக்குப் பிடிப்பதேயில்லை
.
வீடுகளின் தாழ்வாரத்தில்
கிணற்றடியில்
நீள் வீதியில்
என
எதன் கட்டுப்பாட்டிலும் இல்லாமல்
ஒளியை பரப்பிக் கொண்டேயிருக்கிறது நிலவு
.
ஒரு முற்றம்
தன்னை நிலவொளியில்
நிரப்பிக் கொள்ளவே விரும்புகிறது
.
நிலவும்
தன் முற்றத்தை தேடிக்கொண்டேயிருக்கிறது
.
முற்றம் அடைய முடியாமல்
நானே முற்றமானேன்
நிலாவும் முற்றமாகி விட
.
நாங்கள் சந்தித்துக் கொண்டோம்

…………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

சென்னை புத்தக கண்காட்சியில் உயிர் எழுத்து பதிப்பகம் ஸ்டாலில் கவிஞர் சக்தி ஜோதியின் “காற்றில் மிதக்கும் நீலம்” கவிதைத் தொகுப்பு வண்ணதாசனால் வெளியிடப் பட்டபோது எடுத்த புகைப்படங்கள்

காற்றில் மிதந்து வருகிற
ஒரு முத்தத்தை எதிர்கொள்வது சாத்தியம்
ஒரு பெண்ணுக்கும்
ஓர் ஆணுக்கும்
.
செல்பேசிகள்
ஒரே கணத்தில் ஒரு கோடி இணைப்புகளை
செவிகளுக்கு எடுத்துச் செல்கின்றன
பெண் மனங்களைப் போல
.
ஒரு பெண்
எவ்வாறு ஒரு முத்தத்தை எதிர்கொள்வாள்
அது
முத்தத்தை எதிர்கொள்ளும்
வெட்கத்தைப் பொறுத்ததே
.
காதல் அறிந்ததில்லை
ஒரே சமயத்தில்
துக்கத்தையும் மகிழ்ச்சியையும்
.
காதலில் துவங்கும் முத்தம்
காமமாக மாறுகையில்
.
ஓர் ஆடை அவிழ்வது போல
ஒரு நிர்வாணத்தை பார்ப்பதுபோல
.
முத்தத்தை தரிசிப்பது அத்தனை எளிதல்ல.

……………………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

எத்தனை முறைதான்  இந்தக் குளிர்நிலவில் நனைவது

மேலும்

இந்தக் குளிர்காற்று

ஏன் என்னைத் துன்புறுத்துகிறது

 .

நான் உன்னால் நிலவாகக் குளிர்ந்து கொண்டிருக்க

என்னால் நீ ஏன் தகித்துக் கொண்டிருக்கிறாய்

எதிர் எதிர் திசைகளில் பயணிக்கும் நாம் எவ்வாறு

ஒருவரை ஒருவர் ஆகர்ஷிக்கிறோம்

 .

சுழன்று கொண்டிருக்கும் இந்தப் பூமி

விதிகளால் நிரம்பியது

.

எந்த விதிகளுக்கும்  ஆட்படாதது

.

நிலவில் காய்ந்து கொண்டிருக்கும் நாம்

ஒரு புள்ளியில் இணையும் போது

உதிக்கத் தொடங்குகிறோம்.

…………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி 

நீண்ட காலம் கழித்து

இப்போதுதான்  வீடு திரும்பியிருக்கிறான்

அவன் அறையில்

படிப்பதற்காக காத்திருக்கும் புத்தகங்கள்

எழுதும் பேனா

மேஜை நாற்காலி தூசி படிந்திருக்க

இவற்றுடன் என்னுடைய கடிதமும்

.

அவன்

என் கடிதத்தைப் படிக்கையில்

பயணத்தில் தவற விட்டக் காட்சியைக் காண்பது போல

அதிகாலை பூத்த முதல் மலரைக் காண்பதுபோல

அல்லது

நேர்ந்த வன்முறையை ஞாபகம் கொள்வதுபோல

.

அவன்

என்னைக் கடந்து செல்ல விரும்பி

அந்தப் பயணத்தைத் துவங்கவில்லையென்பதை

நான் அறிந்திருந்ததால்

பூட்டிய அறையில் வெகுகாலமாக நான் காத்திருக்கிறேன்.

……………………………………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி

ஆனந்தவிகடன் 11 1 12 இதழில் வெளியானது

இத்தனை அகலமாக இருக்குமென்பது

எனக்குத்  தெரியாது

நான்

அப்படிப்பட்ட  தேசத்திலிருந்து வந்தவளல்ல

இத்தனை பெரிய  சுவர் தேவையா

என்பதும் எனக்கு தெரியாது

எத்தனை எத்தனை   கற்கள்

எத்தனை எத்தனை  உயரம்

எத்தனை எத்தனை  உழைப்பு

இத்தனைக்கும் மேல்  நடக்கிறார்கள்

ஓடுகிறார்கள்

வாகனங்களை ஓட்டுகிறார்கள்

ஆகாயத்தின்  மீதிருந்து  படமெடுக்கிறார்கள்

எதிலும் பதிவாகவில்லை

அத்தனை  அத்தனை மரணங்கள்

ஒரு முறை

ஒரு கல் நகர்ந்தது

ஒன்பது பேர் இறந்தார்கள்

எத்தனையோ கற்கள்  நகர்ந்திருக்கின்றன

நான்

என் மெல்லிய  பாதங்கள்

அதன்மீது பட்டு நோகாத  வண்ணம் நடக்கின்றேன்

ஓர்  அஞ்சலி போல

ஆன்மாக்கள் வானத்தில்  மிதக்கின்றன

அதைப்  பார்த்தவாறே

அடுத்த  என்  மென்னடியை

எடுத்து  வைக்கின்றேன் .

………………………………………………………………………………………………………………சக்தி ஜோதி

செங்காந்தள் மலர்ச்செடியினருகே

சிவப்பு நிறப் பூக்களின்  வசீகரத்தை

அன்பின்  வரிகளாக்கி

கடிதம்  சுமந்து  நிற்கிறான்

 .

அவனது

தாமரை  விழிகள் இரண்டும்

அவளை  அருகாமைக்கு  அழைக்கின்றன

 .

புங்கை  மரத்தின்

கிளைகள்  அசைய

கொலுசுகள்  சப்தமிட

 .

ஊஞ்சலாடுபவளின்  கண்கள்

மானின்  மிரட்சியாய்  உருள்கின்றன

. 

இருவரும்

ஊஞ்சலாட்டத்தை

பகல் கனவாய்  காணுகின்றனர்

 .

இரவில்

யாருமற்ற நடுநிசியில்

அவர்களின்  கனவுகள்

அசைந்து கொண்டிருக்கின்றன

…………………………………………………………………………….சக்தி ஜோதி

அந்திக்  கருக்கலில்

சுனை  நீரென

ஊற்றெடுக்கின்றது

உன் மீதான  காதல்

. 

என்னை

உனக்களிக்கும்

நாளை  நோக்கி

நகர்ந்து  கொண்டிருக்கின்றேன்

 .

நம்

மனங்கள்

ஒன்றெனக் கலந்த  நாளிலிலிருந்து

சேகரமாகிக்  கொண்டிருக்கும்

முத்தங்களை  எண்ணிக் கொண்டிருக்கிறது

. 

என்னுடன்

தனித்திருக்கும்  நாணம்  அச்சத்தோடு .

…………………………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி

உன்

வெப்பத்தால்

நிறைந்த  கருவறை

இருளால்  சூழ்ந்திருக்கிறது

. 

உயிர்த்தெழுந்த  என்னை

அது

உயிர்ப்பிக்கிறது

 .

நெருப்பும்

நெருப்பும் அணைகையில்

அணையும்

நெருப்பில்  உயிர்க்கிறேன்

 .

உன்னை

உயிர்ப்பிக்கிறேன் .

…………………………………………………………………..சக்தி ஜோதி